تنها منجي

این جمعه‌های بی خبری را جواب کن

بشکن حصار فاصله‌ها را شتاب کن

بندی بزن بر این شکسته دلی عصر جمعه را

یا نرخ دل شکسته‌گی‌ام را حساب کن

ربطی به انتظار ندارد نبودنت

فکری به حال رابطه‌های خراب کن

برخیز و تازه کن به تن خود بهار را

نیرنگ و رنگ‌های زمین را سراب کن

تاریک و سرد می گذرد روز و شب، شبی

رخسار ماه وَشَت را به قاب کن

دیری‌ست تشنه‌ایم، وَ مخمور باده‌ایم

این جام را به جرأت جانت شراب کن

نقبی بزن به بعُد زمان اتّصال را

آتشفشان رنج جهان را مذاب کن

در این شب چراغ شکسته چه بی کسیم

ای چلچراغ نور، بیا انقلاب کن

دیر ست... صد کلام به یک بغض ناتمام

بشکن، حصار فاصله‌ها را شتاب کن... ا

شاعر: مرضیه اوجی

بهار آرام می آید به دیدار گل نرگس / گلاب از عرش می ریزد به دربار گل نرگس

خوشا چشمی که میگرید به شوق دیدن رویش / خوشا قلبی که می باشد گرفتار گل نرگس

سال نو بر شما و خانواده محترم مبارک

صلوات (وعجل فرجهم) ا

ساحل چشم من از شوق به دریا زده است

چشم بسته به سرش، موج تماشا زده است

با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی

آشنا، پشت سرت مختصری هم داری؟

آه، کم چشم به راهم بگذاری، بد نیست

منتظرهات بمیرند، می آیی آقا؟

غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

یوسف گم شده، ای اهل حرم! آمدنی ست

از نو شکفت نرگس چشم انتظاري‌ام
گل کرد خار خار شب بي قراري‌ام

تا شد هزار پاره دل از يک نگاه تو
ديدم هزار چشم در آيينه کاري‌ام
 
گر من به شوق ديدنت از خويش مي‌روم
از خويش مي‌روم که تو با خود بياري‌ام

بود و نبود من همه از دست رفته است
باري مگر تو دست بر آري به ياري‌ام

کاري به کار غير ندارم که عاقبت
مرهم نهاد نام تو بر زخم کاري‌ام

تا ساحل نگاه تو چون موج بي قرار
با رود رو به سوي تو دارم که جاري‌ام

با ناخنم به سنگ نوشتم : بيا , بيا
زان پيشتر که پاک شود يادگاري‌ام